2026-05-15 05:03:09
Een onverwacht voordeel met al dat vibecoden… tijdens het wachten kan ik rustig wat RSS-feeds lezen.
Een veelgehoord gevolg van het vibecoden met bijvoorbeeld Claude Code of Codex is dat je ineens veel meer projecten gelijktijdig kunt doen. En dus “productiever” bent. Nou doei, dat is dus niet waar. Mijn brein kan echt niet beter context-switchen omdat een bataljon AI-Freggles in mijn computer bouwt over 3 verschillende projecten. Ik moet dan teveel in de gaten houden en dat trekt mijn hersenpan eenvoudigweg niet.
Ik doe nu projecten die ik voorheen echt niet zelfstandig kon, die wel zorgvuldig en goed onderbouwd moeten gebeuren. Documentatie moet kloppen, ik werk het liefst heel stapsgewijs, ik lees de plannen van Claude zorgvuldig en wijzig waar nodig.
Als dat eenmaal allemaal klopt, dan gaat Claude wel aan de slag. Het kan dan prima 15 - 10 minuten zelfstandig delen van een project doen. In de tussentijd heb ik even pauze. Een mooi moment om wat RSS-feeds te lezen. Of een blogpost te schrijven.
Ik zie in mijn ooghoek dat Claude klaar is met stap 2 in fase 3. Ik moet weer gaan controleren en hem daarna verder laten werken.
2026-05-11 19:02:23
Bijna een jaar verder en ik heb inmiddels vier notitieboeken volgeschreven met mijn Morning Pages.
Een ochtendritueel dat ik behoorlijk trouw volhoud. Een dik kwartier schrijf ik free-form over wat me die ochtend bezighoudt. Iets van de voorgaande dagen, iets wat er aan komt, waar ik over heb gedroomd, een zakelijk of een persoonlijk onderwerp. Alles kan en alles mag. Ik heb geen prompt nodig, ik begin gewoon te schrijven. Bijna elke dag schrijf drie pagina’s in mijn Midori A6 gelinieerd. Ik heb begin dit jaar ergens een paar dagen overgeslagen, soms schrijf ik maar een pagina. En dat is prima. Het gaat niet om de hoeveelheid pagina’s. Het brengt mij de rust in de ochtend om even stil te staan en bewust woorden op te schrijven. Vooral te blijven schrijven. Ik denk niet vooraf na waar ik over schrijf, ik begin gewoon. Zo nu en dan blader ik wat terug naar vorige dagen, maar dat is meer uit nieuwsgierigheid dan een onderdeel van het ritueel. Het is niet nodig om alles terug te lezen. De activiteit van het schrijven en uit je hoofd krijgen is al voldoende.
2026-05-11 00:41:01
Korte notitie: Hoe werkt dit voor jullie, mijn lieve lezers? Dat ik de laatste tijd mijn posts zo maak dat de titel de link is naar de site waar ik naar verwijs.
Is dat logisch? Is het logisch dat de titel van mijn post eigenlijk de naam van de gelinkte pagina is? Zou je het anders willen zien? Mijn “zelf”-gebrouwen publicatie extensie bevalt me wel, ik merk dat ik sneller even iets post. Maar ik kan het allemaal aanpassen natuurlijk.
Ik vind het zelf duidelijk genoeg, omdat ik het ken van andere sites die hetzelfde doen. Maar dat wil niet zeggen dat mijn gewaardeerde publiek het duidelijk vindt. Dus laat van je horen in de comments. Krijg ik die ook eens…
2026-05-11 00:33:33
“Plain text has been around for decades and it’s here to stay.” – Unsung
“Plain text has been around for decades and it’s here to stay.”
Mooi hoe “ouderwetse” designtools moderniseren. Natuurlijk met de tsunami van AI tooling, waar het helpt om een wireframe van je webapp of software mee te sturen. Als je dat al schetst met tools als Wiretext, dan ben je al lekker op weg.
Bijzonder hoe oude interfaces (denk ook aan terminal-based interfaces) weer relevant worden in een tijd van hypermoderne AI modellen…
2026-05-10 22:04:26
taken. — Since You Arrived Vol. IV
It identified your device with enough specificity to distinguish it from most others on the internet.
It did this in 56 seconds.
THIS IS WHAT FREE COSTS.
Het meeste is wel bekend als je vaker op het web dwaalt. Je IP adres, lokatie, wat voor soort computer, fonts. Van die dingen. Maar toch is het weer een eye-opener om het zo bij elkaar te zien.
This is what free costs.
2026-05-10 15:36:09
Geography is four-dimensional | Derek Sivers
Geography is four-dimensional. You can’t know a place - only a place as it was at a time. Where is bound to when.
Vorig najaar was ik op het festival Breda Barst. Normaal bezoek ik alleen de randen van de stad als ik familie bezoek. Nu was ik in het park, met veel van huidige en oorspronkelijke inwoners van de stad. Oude vrienden, bekende gezichten uit kroegen van 20 jaar geleden, voor we naar Utrecht verhuisden. Het festival was te gek. Niet alleen om de muziek, maar om de gesprekken en toevallige ontmoetingen met mensen en vrienden uit het verleden.
Op de terugweg had ik een gedachtenexperiment: stel dat ik weer terug zou gaan Breda. Zou het nog hetzelfde zijn? Door de lokale compressie van herinneringen, verhalen, vrienden en plekken dacht ik heel even dat alles hetzelfde was gebleven. Alsof het in een vriezer is gestopt op het moment dat ik vertrok, om te ontdooien als ik er weer ben. Maar dat is natuurlijk niet zo. Zoals Derek schrijft in zijn blogpost, je kent de plek alleen zoals het toen was. Het waar is verbonden aan het wanneer. Zijn ervaringen deden me denken aan die momenten voriog jaar. Breda is niet meer zoals het was, evenals de inwoners en de dynamiek van de stad. Precies zoals ik ook niet meer de persoon ben die twintig jaar geleden er vertrok.